Mad..

(geschreven door Caroline)

Op facebook was het langste gesprek tot nog toe een gesprek naar aanleiding van de vraag: “waarom zijn jullie boos? ik vraag me dat ècht af”.

Deze oprechte belangstelling kreeg zo’n 170 reacties.
Genoemd zijn: de bezuinigingen in de zorg, de neoliberale samenleving waarin armen armer worden en alles draait om meedoen in de arbeidsmolen, isoleercellen en dwangmedicatie en nog veel meer.

1 Hoe boos kan ik zijn, zonder dat ik daar zelf hinder van ondervind?
2 Hoe boos moeten we worden om bestendig verandering te bewerkstelligen?
Dat werden mijn ‘werkvragen’.

Te boos maakt soms dat ik te weinig rust of afstand neem, en niet boos genoeg versuft en maakt m’n arbeidsleven (om nog maar even in die termen te denken) saai en zinloos.

Vraag 2 kwam de afgelopen dagen veel aan de orde. Onder andere in gesprekken op het Filosofestival, en op een spontane ontmoeting bij Enik recovery college.
Aan de ene kant kan een bundeling van alle organisaties die zich met inclusie, discriminatie, eerlijke verdeling van geld en nog veel meer wellicht een grotere actie op touw zetten dan alle losse acties die we de afgelopen jaren meemaken.
Aan de andere kant is de dialoog en het elkaar leren kennen belangrijk, en dat gaat het best in kleinere locale organisaties.

Boos. Ja, met mate(n).

2 gedachten over “Mad..”

  1. Boos, ja ook. Mad maybe. Sicko’s everywhere! goede intenties en oprechtheid weinig te vinden.
    Ook in organisatie Mad Pride kom deze elementen mensen tegen en dat maakt het moeilijk tot 1 komen, enige wat mij aan staat is de acceptatie. Al kan ik die bij mijzelf wel vinden maar in aanraking met weinig en dat maakt mij boos en onmachtig omdat ik andere dingen voor ogen heb voor allen, helaas maken de vast gepinde en vooringenomen ideeen van anderen en ook ideologieen het voor mij moeilijk om Mad Pride Nederland te ondersteunen, ondanks mijn geliefden onder hen die ook andere zienswijzen hebben maar waarbij er respect, interesse, uitwisseling, liefde, warmte een rol spelen ook het delen en in waarde laten van elkaar respecteer ik aan hen. Het zijn er weinig maar trof er eerder ook anderen die ik graag zag. Ondanks onze verschillende meningen, ben zelf enorm eigenwijs en heb andere zienswijze omdat ik eerder in het systeem moest werken en er nu in gevangen zit, verder ook niet verder geschopt in mijn leven op persoonlijk vlak. Ik heb gemerkt dat boosheid tot niks leidt, barstende hoofdpijn en frustratie ten top. Achter boosheid zit verdriet. Dat verdriet is groter, omvattender dan boosheid. Verlammend en leidt tot acties waar geen mens achter zou staan, in his or her right mind. Strijdvaardigheid, lust, verlangen naar beter, dromen, actie, vereniging, samenhorigheid, passie, wil, discipline, doorzetten, over de pijngrens gaan. Dat is waar ik verder mee ben gekomen in mijn leven en een beweging als Mad Pride met al de waardigheid gun en ook zie in de mensen die zich er toe aangetrokken voelen. De mensen met wanen en niet acceptabele denkwijzen voelen zich hier echter ook toe aangetrokken en dat trekt mijn twijfel over de beweging Mad Pride, wees geaccepteerd, opgemerkt dat er onder u zijn die uitsluiten en dat tolereer ik niet, ben al erg genoeg van mijzelf. I am MAD. Hoe komt die beweging verder en gaat dat los? chaos genoeg en drama in de wereld. Niet mijn intentie.

  2. dank voor je reactie, Anita.
    ik lees het nu pas.
    Helder betoog, en inderdaad: het is heel naar als binnen ‘clubs’ uitsluiting of discriminatie plaatsvindt.
    Aan de andere kant is het ook niet te voorkomen, zeker niet bij een chaotisch-organische organisatie zoals Mad Pride (tot nog toe) is.
    Hartelijke groet,
    Caroline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *