Blog

Mad Pride verhalen 1: Oorwurm

Oorwurm

(geschreven door Jeroen Verkroost)

Sophie’s schrok wakker in haar leunstoel, uit haar neus kwam een oorwurm gekropen, ratseflats vloog hij over de tafel langs de tafelpoot het holletje in de muur in, waar haar huismuis woonde. Ze schrok zich het apezuur en viel pardoes van haar stoel, met haar jukbeen klapte ze tegen de eikenhouten tafel in het midden van de kamer. Zacht wreef ze over de pijnlijke plek en onwillekeurig snoof ze haar neus. Ze had geen idee waar dat vieze beest vandaan kwam. Uit het gaatje in de muur kwam haar huismuis gerend, hij had de oorwurm tussen zijn tanden, kwam bij haar op de schouder zitten en bood het overgebleven stuk oorwurm aan. Ze wees het af met haar handen en een grimas in het gezicht en zette de muis op tafel neer. Snel vloog hij in zijn lievelingsplant, een manshoge cactus met enorme stekels, waar hij de restanten van de oorwurm weg slokte.

De gedachte aan de oorwurm in haar neus deed Sophie’s haren overeind staan van gruwel maar tegelijkertijd voelde ze een brandend gevoel van geluk in haar borstkas en buik opwellen, een geluk zo groot dat ze er geen plaats aan kon geven binnen in haar lichaam, het klopte en schroeide aan de binnenkant van haar huid, het moest eruit, ze moest bewegen, dansen, schreeuwen om niet aan haar geluk ten onder te gaan. Met een korte aanloop sprong ze via een eenvoudig bankstel in rood-zwarte kleuren, die ze vorige week nog van de straat had geplukt, in de lianen die vanaf het plafond bij de zithoek van de kamer naar beneden liepen, vier meter hoog was haar kamer en vier meter lang hingen de lianen neer en vier meter klom ze de hoogte in.

Gedachten en gevoelens krioelde flitsend dwars door en over elkaar heen door het in haar hoofd en lichaam ontstane vacuüm, alsof heel haar wezen was vrijgemaakt van de zwaartekracht van dagelijkse zorgen waartegen haar onderbewuste haar in het dagelijkse leven beschermde. Ze klom naar halverwege de liaan, naar twee meter boven de grond. Daar zette ze zich met heel haar macht af tegen de muur en slingerde ze met één hand aan de liaan en de andere hand reikend naar de lianen in de tegengestelde hoek van de kamer. Die miste ze net. De zwaartekracht in de kamer werkte nog op volle kracht, ‘iajouw’ kreette ze terwijl ze op de grond smakte, precies naast het bankstel en met zere heupen en blauwe plekken op haar benen, ellebogen en de rest van haar lichaam stond ze weer op, krakend als een oud vrouwtje. Ze trok nu haar sloffen uit en klom weer langs de lianen omhoog, zette zich af tegen de muur en nu lukte het haar net wel om de lianen aan de overkant te pakken. Door met haar voeten naar voren te reiken greep ze de plantaardige kabels tussen haar voetzolen vast, met haar handen geklemd om de andere lianen hield ze zichzelf in de lucht. Zo bleef ze even hangen, een eeuwig durende seconde als een menselijke luchtbrug, tot ze het niet meer hield en met een kreet weer op de grond viel.

Nu begon Sophie te dansen als een duivelin, swierend als een boomaap ging ze door de kamer, ze zag magnetische kleuren en de kamer gloeide tintelend paars, lila, oplichtend groen en een vaag soort roodbruin, de lampen knipperden als een discobol boven de dansvloer. De huismuis klom uit de cactus, veranderde in een handzaam formaat gorilla en begon mee te dansen op golven van elektrische energie die dwars door Sophie en de kamer heen schoten, ze voelde zich opgenomen door de energie, zoals een rivier de zee in stroomt stroomde zij uit, stroomde het leven door haar, het leven en het levenloze nam haar op in een eeuwig patroon van vibrerende energie, die tegelijk, gelijk de zee een golfslag, haar massa voortbewoog. De gorilla pakte haar handen en terwijl ze rondjes rond elkaar draaiden ging de wereld steeds meer op zijn kop staan. Sophie sprong op haar handen en maakte een handstand tegen de muur, ondersteboven stond ze om de wereld weer recht te krijgen. De zwaartekracht kreeg weer grip op haar terwijl ze langzaam ineen zeeg en ze met haar gezicht de grond raakte, ze vouwde haar hoofd zo dat ze weer enigszins rechtop de wereld aanschouwde met haar wang tegen de vloer en de gorilla boven haar aan een hand door de lianen slingerend terwijl hij wilde kreten uitstootte en met zijn vrije hand op de borst sloeg.

Vol van een wild ziedend geluk in haar opende ze de deuren naar het balkon toe, hing over de reling met haar handen tegen de stang die de veilige grens aangaf tussen haar balkon en de wijde, diepe wereld en ze zag dertien verdiepingen neer terwijl de hoogte haar deed duizelen en een peilloze angst voor de diepte vanuit haar buik vloeiend haar naar de keel greep, alsof ze bang was door een verkeerde beweging naar beneden te vallen.

Sophie koesterde het angstgevoel dat over haar kwam door de diepte onder haar, ze wist dat er weinig gevoelens zo bevredigend zijn als overwonnen angsten, irrationeel of niet, want angst om dertien verdiepingen naar beneden te kletteren in een vrije val waarin je kort van de zwaartekracht wordt verlost om door diezelfde zwaartekracht tegen de aarde neer te storten is geen volledig irrationele angst. De aarde was immers veertig meter lager en zo vol liefde de moeder aarde was, zo hard was ze voor degenen die de wetten van de zwaartekracht tarten.

De sterren flitsten en bewogen kriskras heen en weer als een kometenregen die hemel oplichtte, terwijl de maan vol was van blauw-grijs licht en naar Sophie straalde. Ze haalde diep adem en de lucht vulde haar met liefde voor het leven. De angst om over de reling heen te vallen werd overspoeld door een gevoel van vereniging met de aarde ver onder haar, het intens gelukkige besef deel te zijn van al wat leeft, en van al wat niet leeft maar het levende voedt en plaats geeft, en van al wat dood is maar niet verloren gaat voor de eeuwigheid maar voortleeft in nieuw leven, zoals een lijk onder de grond door insecten en bacteriën wordt opgenomen in de eeuwige cyclus van leven en dood, of zoals een lijk verbrandt en als rook de lucht in gaat, waarna het weer terug neer komt dalen op aarde, om het leven te vervullen met de energie uit het dodenrijk, zodat de oude atomen een plaats krijgen in nieuw leven dat zo kan blijven voortbestaan.

De gorilla klom op Sophies rug en klemde zich stevig vast terwijl ze over de railing klom, ze hield zich met een hand vast aan de railing en met de andere hand reikte ze naar de sterren, de maan en de vergetelheid. De hand aan de railing was klam, ze voelde hoe ze door los te laten kon reiken naar de eeuwigheid, terwijl de aap op haar rug begon te krijsen en over haar arm terug naar het balkon klom. In gedachten liet Sophie even los, haar keel kneep dicht van angst en snel pakte ze met haar vrije hand de railing en slingerde ze zichzelf terug op het balkon.

Binnen in de huiskamer verkleurden de muren in alle kleuren van de regenboog en tegelijk zag ze kolkende en wervelende stromen energie rondtollen, zodanig dat Sophie de grond onder haar voeten voelde wegzakken en ze misselijk werd. Ze voelde haar voeten verzakken in de vloer, lager en lager, ze zwaaide met haar armen om in evenwicht te blijven en niet om te vallen en in paniek greep ze naar de aap, die haar weer uit het moeras trok tot ze met beide voeten weer op de grond stond. Haar voeten, benen, rug en haren waren nat van het zweet dat in haar paniek uit haar poriën was gegutst.

De aap veranderde plots in een huismus en vloog fladderend rond haar hoofd, vrolijk en ongeremd kwetterend. Sophie besloot naar buiten te gaan, ze sloeg haar dieprode overcoat om haar schouders en rende de straat op, de mus bleef rond haar heen fladderen.

Buiten in de straat stond ze even stil, verwonderd zag ze rood en groen fluoriserende lichten als neonlicht die de stoeptegels omringden. Terwijl ze langzaam voort bewoog om niet op de lichten te stappen, stap voor stap stapte ze precies in het midden van de tegels. Toen een tegel zich voor haar neus verhief, recht omhoog de lucht in schoot met een lichtspoor vertraagd als in slow motion, bleef Sophie geschrokken stil staan. Hierna schoot nog een tegel vlak voor haar neus de lucht in en Sophie stapte achteruit, met haar handen steunend tegen een grote plantaan achter haar. Ze voelde hoe ze een wonderlijke wereld in getrokken werd, een wereld waarin de kracht van een gespleten realiteit haar zintuigen verwarde. Dit kon niet echt zijn, bedacht ze zich, maar tegelijk was het echter en steviger dan de realiteit waar ze tot dan toe in rond gewandeld had, ze voelde zich als een toeschouwster in een absurde wereld, een theater van de lach, of beter nog, een goddelijke komedie met idiote plotwendingen alsof een hogere macht aan de touwtjes van haar leven trok, een dwaze marionet.

Tot dan toe zag ze zichzelf als iemand die de wereld beschouwde met een lichte ironie en wantrouwen ten aanzien van haar omgeving, het leven was voor haar als een absurd theater van toevalligheden. Nu voelde ze dat alles een doel had, een oorsprong in een geheel en zijn dat groter was dan haar zelf, waarin zij op een of andere manier een rol in speelde, een kleine doch centrale rol. Stap voor stap liep Sophie verder, slalommend om niet door de stoeptegels ondersteboven te worden gelanceerd.

Terwijl ze verder liep, nog steeds zorgvuldig de randen van de stoeptegels vermijdend, kwam ze bij een kruising met een weg met een trambaan, een geel oplichtend spoor van ergens naar nergens. Ze hoorde een tringel en over de spoorbaan kwam een tank gereden, behangen met rozen, tulpen en chrysanten, er bovenop danste een meisje een reidans in een witte jurk, die om haar heen fladderde als bladeren in een wervelwind. Sophie sprong achteruit en liep de weg op, de richting uit die de tank haar wees met zijn kanon in de vorm van een ploegschaar. Een straat verder, de stoeptegels waren inmiddels tot rust gekomen, hoewel ze nog wel nagloeiden, kwam Sophie uit bij een gracht. Ze hing over de railing van de brug, keek neer en zag een kolkende zee, deeltjes energie dansten alsof het water zelf leefde, niet als bron van leven maar als het leven zelf. Ze voelde zich opgenomen worden in stromende kosmische energie, het water wilde haar opnemen en haar wezen en haar zijn doen vervloeien in het geheel en al van de kosmos. Ze klom over de brugrailing, haalde diep adem en dook het water in, dat ijskoud was en haar opving als een moeder haar kinderen. Ze voelde hoe haar longen zich vulden met water, gelukzalig voelde ze zich opgenomen worden, witte flitsen vulden haar ogen terwijl ze naar beneden zonk, alwaar haar voet vast kwam te zitten in een fiets. Op golven van geluk voelde zij zich opgenomen worden in het oneindige, ze zag een witte tunnel met aan het eind een hel licht, vol overgave rende ze naar voren, de tunnel in, zwevend tussen leven en dood, tussen de tijdelijkheid en het oneindige, tussen het niets en het al.

Kind (13) getaserd door politie Amersfoort

Het bericht van de Amersfoortse politie die een 13 jarig kind te lijf ging met een taserpistool, roept bij ons veel vragen op. Is dit wel de juiste manier is om met kinderen om te gaan die een psychische kwetsbaarheid hebben?

Was het kind agressief? Of stond hij daar sprakeloos en verstijfd van angst? Hij had een mes in zijn hand, maar wou hij iemand verwonden, of voelde hij zich ernstig bedreigd en gaf dat mes hem een stukje houvast? Wat ons opvalt is dat de jongen zo hard in het mes kneep dat zijn knokkels wit werden. We vermoeden dat het kind doodsbang was, zoals gebruikelijk is bij mensen met acute zorgnood. Hij zal dus niet aanvallen zolang hij niet geprovoceerd wordt.

Met 3 man sterk, een schild, politiehond, taserpistool en geweer had de politie voldoende mogelijkheden zich te verdedigen tegen de dertienjarige. We gaan er vanuit dat de politie, voor haar eigen veiligheid, voldoende afstand bewaarde tot de jongen en genoeg tijd zou hebben om in te grijpen als dat echt nodig was. De situatie was op dat moment onder controle. De politie had dus het gesprek aan kunnen gaan. Om rust te creëren, een luisterend oor te bieden en zijn angst weg te nemen. In plaats daarvan schreeuwde de politie herhaaldelijk tegen het doodsbange kind om zijn mes weg te leggen. Het enige dat hem nog een beetje veiligheid bood. Toen de jongen besloot weg te gaan, kreeg hij stroomstoten en is hij overmeesterd.

Hoe traumatisch is dit voor het kind geweest? Staat de politie wel stil bij het psychisch letsel dat ze hiermee aangericht hebben? Hij is overgebracht naar een voor hem onbekende locatie, alwaar hij vermoedelijk ‘rustgevende’ medicatie krijgt. Of hij ook de rust en veiligheid krijgt waar hij om vroeg, betwijfelen we.

We zijn blij dat de kinderrechtenorganisatie Defence for Children zich inmiddels uitgesproken heeft tegen deze aanpak. We hopen dat meer organisaties hun voorbeeld volgen en dat de politie onderzoekt hoe ze dit soort escalatie in de toekomst kunnen voorkomen.

Mad..

(geschreven door Caroline)

Op facebook was het langste gesprek tot nog toe een gesprek naar aanleiding van de vraag: “waarom zijn jullie boos? ik vraag me dat ècht af”.

Deze oprechte belangstelling kreeg zo’n 170 reacties.
Genoemd zijn: de bezuinigingen in de zorg, de neoliberale samenleving waarin armen armer worden en alles draait om meedoen in de arbeidsmolen, isoleercellen en dwangmedicatie en nog veel meer.

1 Hoe boos kan ik zijn, zonder dat ik daar zelf hinder van ondervind?
2 Hoe boos moeten we worden om bestendig verandering te bewerkstelligen?
Dat werden mijn ‘werkvragen’.

Te boos maakt soms dat ik te weinig rust of afstand neem, en niet boos genoeg versuft en maakt m’n arbeidsleven (om nog maar even in die termen te denken) saai en zinloos.

Vraag 2 kwam de afgelopen dagen veel aan de orde. Onder andere in gesprekken op het Filosofestival, en op een spontane ontmoeting bij Enik recovery college.
Aan de ene kant kan een bundeling van alle organisaties die zich met inclusie, discriminatie, eerlijke verdeling van geld en nog veel meer wellicht een grotere actie op touw zetten dan alle losse acties die we de afgelopen jaren meemaken.
Aan de andere kant is de dialoog en het elkaar leren kennen belangrijk, en dat gaat het best in kleinere locale organisaties.

Boos. Ja, met mate(n).

Trots..

(geschreven door Caroline)

Ergens ben ik wel trots dat ik de gekte van de wereld zie, van deze maatschappij. Als kind al vond ik dingen zoals liegen en discriminatie onbegrijpelijk. En dat meisjes rokken droegen en met hun communie op Aruba als bruidjes gekleed gingen. Dat de jongetjes achter een hoog hek op een andere school zaten. Dat de nonnen zeiden dat god ons in de gaten hield. Dat mensen zeiden dat ik niet spoorde in m’n pubertijd, alleen maar omdat ik me de ene week anders gedroeg dan de andere.
Psychoses, althans de mijne, zie ik als pogingen om de ware waarden en betekenissen van het leven te ontdekken. Een deel van de belevenissen erin, niet alles. Op sommige dingen die gebeurd zijn, ben ik helemaal niet trots.
Depressies vind ik momenteel ingewikkelder. Ze kwamen soms als een reactie op onrechtvaardigheden in werksituaties. Dat m’n strijd niet lukte tegen een aantal regels of een directeur maar later er wel wat dingen veranderden die ik had aangezwengeld. Die katalysator rol, dat is wel mooi.
Maar de schuldgevoelens die er soms bij komen zijn ziek. Zijn die ontstaan doordat ik me niet conform de normen van de maatschappij gedraag?
Ik heb ontdekt dat ook in somberheid leerprocessen zitten, al lijkt de tijd stil te staan. Vaak dringt erna door waar het om draaide. En uit de bevroren tijd komen, lukt vaak door contact. Met de mooie wereld en mensen om me heen.

Dus trots in de zin van ‘liever gek dan aangepast’ en ‘liever gevoelig voor stemmingswisselingen dan ongenaakbaar’, ja.

De prijs van schizofreen zijn en gedwongen opname weigeren: zes kogels

(geschreven door Karlijn Roex)

Zes politiekogels voor Cyprian. Waarom? Omdat hij een schizofreen was die zijn pillen niet meer had genomen en zich verbaal verzette tegen zijn gedwongen opname. Hij zou hebben geroepen tegen de agenten die zomaar aan zijn bed stonden dat hij ‘een mes had’. Maar er was geen mes. Of toch wel? Toch stonden er vier getrainde agenten om Cyprian heen, uitgerust in beschermende vesten. Dus waarom zes kogels? Waarom überhaupt al één kogel? Als hij daadwerkelijk een mes had gehad, hadden agenten hem makkelijk in bedwang kunnen houden. Cyprian was 23 jaar oud. Cyprian was een reislustige jongen die als kind aandoenlijk onzeker was – zo zien we in de Zembla documentaire.
De kogels zijn gevuurd door Angst. Angst voor de schizofrene karikatuur uit de Hollywoodfilms en de krantenartikelen. Angst is ook verantwoordelijk voor de dood van vele zwarte mannen die ook weer stierven door de politiekogel. De hoogste tol in Amerika betalen zwarte mensen die ook nog eens een beperking of psychische problemen hebben. Vaak zijn het ook individuen die arm zijn. ‘Het is een complexe kruisbestuiving tussen racisme, klassisme en ableisme of sanisme’, zo stelt journalist David Perry afgelopen juni in The Guardian. ‘Fear kills’ was niet voor niks één van de veelgehoorde protestleuzen bij anti-Trump protesten.
Op 7 september dit jaar, precies een jaar na de moord op Cyprian, wordt er in Amsterdam een herdenkingswake gehouden voor alle slachtoffers van politiegeweld. Een extra nadruk wordt gelegd op gepsychiatriseerde slachtoffers. Meer informatie en updates zijn te vinden op de website of Facebook van Spreekuur 89: http://www.spreekuur89.nl en https://www.facebook.com/Spreekuur-89-110786159650941/ .
In de Verenigde Staten is de kwestie inmiddels overgenomen door de BlackLivesMatter (BLM) beweging en bewegingen die zich richten op de kruisbestuiving van racisme, klassisme, sanisme en ableisme. Op 19 september nog vond er opnieuw een BLM protest plaats in New York, ditmaal gericht tegen het doden van gepsychiatriseerde personen door politie. In de Verenigde Staten richt het politiegeweld zich vooral tegen gepsychiatriseerden die zwart en arm zijn. Twee jaar geleden is een zwarte vrouw in Harlem door politie uit haar BMW gehaald omdat niet geloofd werd dat de auto van haar was. Toen ze daar begrijpelijk fel op reageerde, werd ze als ‘gevaarlijke psychiatrische patiënt’ meegenomen naar het bureau en een psychiatrische instelling. Daar heeft ze acht dagen in een hel geleefd, voordat ze weer op vrije voeten werd herenigd met haar eigen auto. Volgens een rapport van de Treatment Advocacy Center (2015) hebben gepsychiatriseerden maar liefst 16 keer zoveel kans op ‘fatale interacties met de politie’ dan andere groepen in de bevolking. Voor Nederland zijn er nog geen kansberekeningen gedaan. Daarentegen zijn we in Nederland vooral bezig met de vraag in hoeverre gepsychiatriseerden zelf een gevaar zijn, met name in het huidige debat rond ‘verwarde personen’.
Het is teleurstellend hoe er door de politie en media wordt omgegaan met de moord op Cyprian. Of teleurstellend, het is ontstellend. Uiteindelijk lijkt de conclusie te worden getrokken dat de schietende agent zelf ook ‘psychiatrisch patiënt’ is en dat dit verklaart waarom hij zo snel geschoten heeft. Het voorval wordt zo een klassiek ‘de ene gevaarlijke gek schiet de andere’. Niet alleen het slachtoffer is dus gepsychiatriseerd, maar ook de schietende agent. Het is niet de politie als instituut dat onderdeel is van een Angstig systeem dat steeds gevaarlijker wordt voor gevreesde minderheden. De politie heeft juist slechts in die mate gefaald dat ze een individueel lid van die gevreesde groep in hun midden hadden staan, met een dienstwapen.
De crux is dus dat de Angst die de moordenaar is geweest, nog sterker wordt gevoed door de inkleuring die het incident krijgt. Zie je wel, ‘psychiatrische patiënten’ zijn gevaarlijk en onvoorspelbaar. Het fatale geweld en de gevaarlijke, irrationele Angst worden weer veilig buiten het ‘normale’ geplaatst. We hoeven ons dus geen zorgen te maken, de autoriteiten zijn te vertrouwen en helaas zit er soms een ‘rotte appel’ tussen.
Helaas zit het gevaarlijke kwaad juist wél binnen de lijnen, binnen de gehoorzaamheidscultuur. Vele psychologische studies tonen aan dat vooroordelen zich op onbewust niveau hebben ingenesteld in ons denken, ook bij mensen die zeggen onbevooroordeeld te zijn. Het zijn die banale vooroordelen en angsten die de kogel kunnen doen vuren. Zoals de filosofe Hannah Arendt zei: het kwaad zit soms ook juist in het normale en normconforme. Zolang we geen vraagtekens zetten bij de onderliggende angstcultuur en steeds incidenten ‘individualiseren’ en daarmee depoliticeren, spreken we de echte moordenaar steeds vrij.
Daarom gaan we 7 september politiegeweld herdenken en ons niet neerleggen bij de verklaringen van noodweer of individuele foute agenten. Zolang de structurele bronnen van de Angst niet aangepakt worden, zullen er politiedoden onder de zondebokken van de samenleving blijven vallen.

Karlijn Roex

Schreef o.a. ook dit artikel over het onderwerp https://joop.vara.nl/opinies/voorkom-doden-laat-verwarde-mensen-niet-over-aan-de-politie

Zie hier de documentaire over het voorval https://joop.vara.nl/videos/terugkijken-schokkende-zembla-uitzending-zes-kogels-voor-cyprian

Mad Pride Rotterdam 25-7-2017

Aanstaande dinsdag 25 juli 2017, MadPride Rotterdam

in samenwerking met het Huis der Zotheid, ViaKunst

en de vereniging BelevingsWereld.

 

Programma

10.00-11.30u / ontbijt voor 10 bij het huis der Zotheid.

12.00u -13.00 / lunch voor 10 bij inloop stichting Corridor Rotterdam, de Uitdaging.

13.30u-13.45u / kennismaking met BasisBeraad Rotterdam, klantenbelangen.

14.00u-16.00u / filmvertoning en dialoog naar aanleiding van CrazyWise, documentaire.

https://www.facebook.com/events/578375819217654/

Mad Pride (voor mij) 2

(geschreven door Kevin)
Twee jaar geleden raakte ik op de hoogte van het initiatief op een Mad Pride beweging leven in te blazen. Dat leek mij een geweldig idee. Een positieve benadering rond gekte. Een benadering die gekte niet als een gebrek ziet, maar als een eigenschap die gevierd mag worden, ja, misschien wel als een kwaliteit. Wat zou het mooi zijn om nu eens niet in termen van stoornissen te praten. Is het niet genoeg om anders dan normaal te zijn? Ik heb genoeg redenen gehad om tot nadenken gestemd te worden over mijn eigen gekte. Er zijn momenten geweest die een enorme impact op mij hadden. Daarbij denk ik aan het moment dat ik mijn handtekening moest zetten onderaan een behandelplan om toegelaten te worden tot een dagbehandeling van een jaar voor persoonlijkheidsproblematiek. Er stonden vijf à zes diagnoses uit de DSM-IV op een rijtje. Voor mijn gevoel stond op dat papier: je bent gek. En dat moest ik ondertekenen! Het voelde als een soort vonnis dat ik zelf bekrachtigde. Het heeft jaren geduurd voordat ik die etiketten een beetje kon laten varen, hoewel ik er een paar jaar later weer een bij kreeg. Inmiddels ben ik een paar opnames verder en inmiddels nog nooit zo lang stabiel geweest. De gekte laat het een beetje afweten, maar ik zit er ook niet op te wachten. Want het duurt zo ontzettend lang voordat je weer een beetje hersteld bent van een (manische) psychose. Toch wachtten me na de laatste ontregeling weer nieuwe uitdagingen – stabiel blijven lukt me nu wel (heb even geen ongelakt hout in de buurt om op af te kloppen). Maar goed, een nog grotere uitdaging zie ik in mijn grootste vijand: angst. Angst om assertief te zijn, angst om grenzen aan te geven, angst voor conflicten. Dat loopt soms zo hoog op dat ik mij weken isoleer. Totdat de eenzaamheid groter en sterker wordt dan de angst. Pijn kan motiveren en doet dat ook. Op het moment leer ik veel van Eckhart Tolle’s De kracht van het NU. Helaas zit ik nog midden in die persoonlijke processen die je ervan kunnen weerhouden een meer maatschappelijke koers te varen. Gelukkig ben ik al tien jaar lid van een clubhuis voor mensen met een psychiatrische achtergrond. We zijn hier allemaal heel normaal met elkaar, en af en toe een beetje gek. Trots op ons clubhuis ook, dat we te danken hebben aan die gedeelde gekke achtergrond. Mad. Pride. Mad Pride.

Praktijkverhalen Soteria

Kan een psychose een betekenisvolle ervaring zijn? Iets waarvan je kan leren? Wanneer jij dit zelf hebt meegemaakt stuur dan je verhaal in naar Soteria Nederland:

voor nadere informatie zie:

https://www.soterianederland.nl/category/praktijkverhalen/

Wanneer in de GGZ het idee postvat dat een aantal mensen hun psychose zo beleven, dan zullen GGZ medewerkers hun zorg anders gaan inrichten.

Meer info op de pagina’s van Soteria Nederland

17 juli 2017

Wij hebben op de eerste MPdag een idee in de schoenen geschoven gekregen; mobiele MP acties en evenementen- in diverse samenwerkingsverbanden.
 Zo hebben we inmiddels contact gelegd met de Brouwerij, Stichting BAB, Gezonde Geest ggz2.0, Enik recovery college, Belevingswereld en Doetank Peer.

De eerste evenementen, die uit een dergelijke samenwerking zijn voortgekomen zijn: 

25-7-17 ism Belevingswereld 

en 17-9-17 ism Doetankpeer

Kijk op onze Facebook-pagina voor meer info...

29 maart 2017

De eerste Nederlandse Mad Pride dag, 27 mei in Utrecht, heeft inmiddels de volgende workshops en activiteiten:

  • theater van de Onderdrukten;
  • workshop Open Dialogue;
  • associatieve woordkunst;
  • buttons en t-shirts maken;
  • een band die we nog ff geheim houden..
  • En er komt nog méér..

Om de dag gratis toegankelijk te maken, zijn we nog op zoek naar donaties of organisaties die een deel van het programma willen sponsoren.

De brieven van Mad Pride aan de Tweede Kamer en Eerste Kamer en van Tekeer tegen de isoleer hebben er mogelijk aan bijgedragen dat de wet Verplichte GGz niet zonder slag of stoot aangenomen zal worden door de 1e kamer. Een commissie gaat zich er eerst over buigen:

De commissies besluiten op dinsdagochtend 16 mei 2017 enkele deskundigen uit te nodigen voor een gesprek over de samenhang tussen en de uitvoerbaarheid van de Wet verplichte ggz, de Wet zorg en dwang en de Wet forensische zorg. Het conceptprogramma en de conceptbrief worden op 4 april 2017 ter bespreking geagendeerd.

Daarnaast strijden we verder tegen de huidige BOPZ die eveneens tegen mensenrechten indruist.