Ik ben nooit gek genoeg geweest.

(geschreven door Sanne la Sense)

Mijn gekte is een levenslange preoccupatie met het vinden van een legitimatie voor mijzelf, en een vlucht van de blik van de ander die mijn tekorten ziet en mij fixeert in een beeld van mij in deze onaffe staat. Mijn gekte is een levenslange preoccupatie met het vinden van de redenen van mijn tekort, en een vlucht in redenen die dit tekort tot een oplosbaar probleem moesten maken. Mijn gekte is nooit gek genoeg geweest om zich los te maken van redenen, ze bestond slechts uit gedachten dat mijn denken niet voldeed om te kunnen bestaan. Desalniettemin zat ik met een rest van simpelweg in leven zijn en wat daarmee te doen als ik niet kon bedenken wat, en het liever zonder lichaam zou stellen? Veel te serieus was ik, bang om gek te zijn.

Mijn gekte heeft een hanteerbaar aantal namen gekregen, is in de meeste gevallen 'gewoon' 'normaal' genoemd, hoewel er vaak toch 'iets' was dat me belemmerde 'normaal' 'mee te doen'. Mijn persoonlijkheid, waarschijnlijk, of het gebrek aan een stofje in mijn hoofd. Het label van een 'echte' 'psychiatrische stoornis' of 'psychische aandoening' heb ik nooit lang gedragen, tenzij met de woorden 'licht' of 'een beetje' ervoor. Niets waar ik niet overheen kon komen, als ik maar wist waarheen of waartoe en waarom dat niet 'gewoon' kon zijn. Gewoon is gewoon, zoals ieder een beetje normaal denkend persoon in Nederland. Ook anders zijn is in Nederland gewoon. Als je maar een beetje normaal doet, er niet teveel een punt van maakt. Het maakt niet uit wie je bent.

Ik slikte anti-depressiva, een steuntje in de rug voor iemand met mijn persoonlijkheid en mogelijk gebrek aan een stofje in haar hoofd. Op een zeker moment riep mijn huisarts mij ter verantwoording over het zomaar toedienen van een stofje, terwijl mijn somberheid gewoon een kwestie van persoonlijkheid was. Leer er maar mee leven, en de groeten. Dat ik dit al mijn hele leven probeerde, ja, net als iedereen. Alleen. En mijn enige probleem was dat ik dacht dat er iets aan mij niet klopte, terwijl ik 'eigenlijk' 'gewoon' 'normaal' was. Alleen wat somber, alleen wat teveel gedachten, alleen te serieus.

'Normaal' en 'somber' horen voor mij onlosmakelijk bij elkaar. Het Nederlandse cultuurgoed van 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' en 'gezelligheid', dat bij velen ongetwijfeld (ook) warme herinneringen oproept, herinneren mij aan het onbehaaglijke gevoel dat ik als kind had dat er iets niet klopte. Er leek niets aan de hand, maar ondertussen werd er geoordeeld. Gezellig samen eten bijvoorbeeld, terwijl er ondertussen gepraat werd over dik zijn en diëten. Gezellig Sinterklaas vieren, met de dreiging van de man met zijn grote boek, en de Pieten die je onder druk zetten leuk mee te doen en als je niet uitkeek pepernoten tegen je hoofd smeten of je belachelijk maakten voor de hele klas. Ik had geen notie van racisme, maar die witte man met die baard vertrouwde ik niet en al die geforceerde gezelligheid, waarbij ik ook dankbaarheid diende te tonen voor cadeaus waar ik niet om gevraagd had, maakten me wel bang.

Bij gewoon doen hoort ook: niet trots zijn. Trots is arrogant, trots is denken dat je wat bent, terwijl je maar gewoon bent, niet beter dan een ander, maar beter minder dan meer.
 Ik ben niet gewoon, ik ben niet gek genoeg. Trots wil ik zijn op wat gek is aan mij en hoe ik daar mee omga en dat leer (uit)dragen in het gewone bestaan.

Mad Pride (voor mij)

 

(geschreven door Nele Camargo)

met respect voor al diegenen die af en toe verdwalen in madness, wiens leven er door overhoop werd gehaald. 
Dit is wat ik over Mad Pride kan delen en het is nodig, denk ik, dat ik dat doe.
Toen ik nog jong was, puber, adolescent, adopteerde ik de titel 'gek' als een compliment. 
Mijn lijfspreuk was, “ ik zie ze vliegen, maar kan ze nog niet altijd vangen.... geen nood, oefening baart kunst. “
Ik nam me toen voor, altijd gek genoeg te blijven om in staat te zijn die dingen te doen waardoor de wereld een beetje mooier kon worden, zonder me af te vragen wat men van me zou denken.
Toen was dat soms simpelweg in een grote stationshal op de prachtige vloer gaan zitten en in de akoestiek van dat gebouw een liedje te zingen. 
Ik geloof dat ik dat trouw ben gebleven, steeds meer uitgaand van wat ik voelde dat nodig was, daar waar ik was, op het moment dat ik er was. 
Het heeft mijn leven niet makkelijk gemaakt en de madness heeft zich ook vaak met boosheid een uitdrukking gezocht, gebruikmakend van mijn talent: een beweeglijke geest die graag met woorden een beeld maakt tot het de werkelijkheid weerspiegelt die ik wil aankaarten of in het licht brengen. 
Mijn kinderen hebben het niet makkelijk gehad met mij. Ze vinden waardevol hoe ik denk en daar vorm aan gaf, maar het heeft ons in deze wereld in moeilijkheden gebracht die we nog steeds niet overwonnen hebben. 
Ik kon niet anders dan er trouw aan te blijven. Wie anders gaat de wereld vertellen wat ik zie van de gekte van die wereld.
Proudness of Madness, 
ja, dat is wat ik toch echt wel voel. 
Het is de trots waarmee je de wereld mooier maakt, 
dankzij of ondanks de madness, 
afhankelijk vanuit welke hoek je komt. 
Maar Madness it will be, 
tot die wereld een beetje is genezen.

“Trots”, een persoonlijke visie

(geschreven door Leendert A. Hartog)

Een slogan als "Mad Pride" roept bij velen wellicht weerstand op. Hoe kun je in vredesnaam trots zijn op je "gekte"? Voor de meeste mensen is "gekte" immers uiterst negatief beladen. "Gekte" dient immers onderdrukt te worden, het doel is toch "normaal" te zijn. Maar we kunnen niet ontkennen, dat we anders zijn. "Gekken" kunnen hun hele leven lang proberen zich aan te passen aan de overal en altijd gepropageerde "normaliteit", maar dat zorgt er dan wel voor, dat iedere dag weer een gevecht is met het keurslijf van een vaag gedefinieerde norm. Vooral niet opvallen lijkt het devies.

Zelf heb ik jarenlang geworsteld met mijn ziekte. Aan het begin van mijn "carriѐre" als psychiatrische patiënt werd mij door een hulpverlener te kennen gegeven, dat mijn diagnose betekende, dat mijn leven eigenlijk wel voorbij zou zijn en dat ik er rekening mee moest houden en er maar vrede mee moest sluiten, dat ik de rest van mijn leven in een behandelafdeling voor mensen met schizofrenie zou moeten doorbrengen. Een tijdlang heb ik dat ook daadwerkelijk geloofd, hetgeen me in een langdurige extreme depressie heeft doen belanden. Maar toen ik me daar eindelijk aan heb weten te ontworstelen, kon ik er een begin mee maken, tegen de welhaast apocalyptische prognose in toch nog iets van mijn leven te maken. Dat was zeker niet gemakkelijk en ik vecht nog iedere dag, maar ik heb wel het beklemmende gevoel, dat mijn leven inderdaad voorbij zou zijn, weten te onderdrukken.

Ik schaam me niet voor mijn ziekte. Ik heb geleerd te accepteren, dat zij een mijn leven in hoge mate mede bepaalt, maar dat ik beduidend méér te bieden heb dan het psychiatrische label zou doen vermoeden. Ik ben er eigenlijk best trots op, dat ik me aan het vernietigende oordeel, als zou mijn leven voorbij zijn, heb weten te ontworstelen. Ik ben er niet trots op, dat ik om de zoveel tijd doordraaide en de weg kwijtraak, maar ik ben er wel verschrikkelijk trots op, dat ik de weg überhaupt heb weten te vinden, een waardevol leven ondanks mijn beperkingen.

"Mad Pride" is voor mij de trots, die ik voel omdat ik mij er niet onder heb laten krijgen, dat ik nog steeds iedere dag de strijd aan durf te gaan met het vernietigende oordeel, dat mijn leven voorbij zou zijn vanwege mijn ziekte.

flyer

(geschreven door Isabel Marrozos)

Gek! Verward! Gestoord! Autist! Schizofreen! Borderliner!

Allemaal termen om mensen te beschrijven die ‘anders’ zijn. Termen met een zeer negatieve lading. Termen waarachter een wereld aan vooroordelen schuilgaat. 
 Voor veel mensen is het nog steeds moeilijk om te praten over ‘psychische problemen’ en wordt dat alleen maar moeilijker in een (virtuele) wereld waarin het de norm lijkt voortdurend gelukkig en succesvol te zijn. En wie ziet nog wat daarachter schuilgaat? 

Vraag jij je wel eens af: Wie bepaalt de norm? Waar ligt de grens tussen normaal en abnormaal, tussen ‘ziek’ en ‘gezond’? 

Mad Pride wil:
 - mensen uitdagen anders te kijken naar ‘geestesziekte’ en gezondheid en de dunne lijn daartussen 
 - een maatschappij waarin ieder mens trots kan zijn op zijn uniciteit. 
 - goede zorg in plaats van dwang
 - een maatschappij waarin je niet geen DSM-label nodig hebt om recht op hulp te hebben
 - laten zien dat diversiteit iets is om te vieren en te koesteren
 - omarmen in plaats van uitsluiten
 We willen dit bereiken door onder andere:
 - ons zoveel mogelijk te laten horen
 - een andere visie op ‘gekte’ te verspreiden
 - Mad Pride bijeenkomsten organiseren waarbij iedereen welkom is en zich welkom mag voelen.

Meer informatie over Mad Pride?
 Kijk op www.madpride.nl
 en/of volg ons op facebook: https://www.facebook.com/groups/Mad.Pride.Nederland

Meer info ook op Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Mad_Pride

eerste (achterhaalde) poging tot manifest

(geschreven door Leendert A. Hartog)

Mad Pride is een internationale beweging van “gekken” en hun bondgenoten, die het credo uitdraagt dat we er trots op mogen zijn wie we zijn, ondanks [ondanks, of met??] ons “handicap”. We hoeven ons niet te verstoppen of te schamen. We zijn wie we zijn en de ander moet daar maar mee leren omgaan. Wij verzetten ons hevig tegen het taboe dat op “gek zijn” rust en willen als volwaardige mensen beschouwd worden. We mogen dan soms wel eigenaardig zijn, maar we zijn zeker niet gevaarlijk of minderwaardig. Wij gaan er vanuit dat bij ieder mens wel een “steekje los zit” en dat dat op zich geen reden is om het contact met ons te mijden.

We verzetten ons tegen het inmiddels ingeburgerde beeld van de “verwarde persoon”, die als een bron van overlast en gevaar gezien wordt. Dat beeld klopt niet. Er zijn natuurlijk wel momenten waarop wij overlast kunnen bezorgen, maar de meeste tijd zijn wij gewone mensen met dagelijkse interesses en bezigheden. Wij zijn zeker niet per definitie gevaarlijk en dit vooroordeel zorgt er juist voor dat situaties sneller uit de hand kunnen lopen. De mythe van de “gevaarlijke gek” is in de meeste gevallen een “self-fulfilling prophecy”!

Wij verzetten ons ook tegen allerlei vormen van dwang, die voortkomen uit de maatschappelijke angst voor het onbekende. Wie de moeite doet om ons te leren kennen, zal al gauw inzien dat we hoogstens zorg en aandacht nodig hebben, geen dwangmaatregelen om ons “van de straat” te houden.

Hoewel onze beweegredenen bittere ernst zijn en we in dat opzicht dus zeker een alternatief politiek geluid willen laten horen, kenmerkt de Mad Pride beweging zich ook door haar luchtige toon. We zijn geen voorstander van zware speeches, maar neigen eerder naar de “ludieke” actie om ons punt te maken. Op een speelse wijze willen we de maatschappij tonen dat we er zijn, wie we zijn en dat we de moeite waard zijn.

Wij streven naar een maatschappij waarin anders zijn niet langer als een probleem wordt gezien. We zijn immers allemaal anders en stiekem allemaal ook wel een beetje “gek”!